De laatste krijgsdans
Is nog niet gedanst
Afgelopen zondag
Onder Rotterdamse luchten
Stonden generaties
Naast elkaar
Ouders
Kinderen en kleinkinderen
Dragers van verhalen
Die te lang
Tussen stilte en pijn
Hebben gewoond
Zo ging het
Dan toch
Jaar na jaar
Bij steen en herinnering
Werd een monument onthuld
Niet slechts van brons of graniet
Maar ergens klonk
Dan in stilte
Een bijzonder lied
Van volharding
Van namen die bleven klinken
Ook toen niemand luisterde
De kracht zat nooit in één stem
Maar in de kracht van samen
De tijd voorbij
Dat men dit fluisterde
In schouders die elkaar vonden
In handen die niet loslieten
In het besef dat geschiedenis
Geen verleden tijd wordt
Zolang rechtvaardigheid uitblijft
Excuses zijn gesproken
Woorden die een deur op een kier zetten
Een eerste begin
Maar achter die deur
Wacht nog die ene zin
Een zin van erkenning
Waarheid die volledig wordt benoemd
En rechtsherstel voor wat verloren ging
Voor wat werd afgenomen
Voor wat generaties hebben gedragen
Want een volk leeft
Niet van herinneringen alleen
Het leeft van waardigheid
Van gezien worden
Van recht dat wordt gedaan
Zonder eindeloze vragen
Daarom is de laatste krijgsdans
Nog niet gedanst
Niet uit woede
Maar uit vastberadenheid
Niet om te verdelen
Maar om samen op te staan
In deze tijd
Totdat erkenning volgt
Totdat herstel volgt
Totdat de geschiedenis
Niet alleen wordt herdacht
Maar ook wordt rechtgezet
En wanneer die dag komt,
Zullen de trommen anders klinken
Dan wordt de krijgsdans
Geen strijd meer
Om gehoord te worden
Maar een viering van een recht
Dat eindelijk zijn bestemming
Heeft gevonden
In alle vrijheid gedanst
zonder enig verzet
Léon Algra
Auteur van Verborgen kracht
en De kunst van het loslaten
Bron : www.uitgeverijaspekt.nl